'Die van ons is kapot', zei ze. Ze keek me kort aan met haar reeën-ogen, maar legde haar focus meteen weer op het stapeltje A4'tjes dat in de invoerlade lag. Een druk op de knop en de documenten zouden in geen tijd het fysieke ruilen voor het digitale, voor een wereld waar ze in theorie voor altijd zullen bestaan, onaantastbaar voor verval, klaar om in een oogwenk geteleporteerd te worden naar de andere kant van de wereld terwijl zij daar in al haar vergankelijkheid achterbleef. Net nu ik bedacht dat haar blik zo'n onuitwisbare indruk naliet. De manier waarop ze de omhulling van haar concentratie voor een fractie van een seconde verliet om even het woord tot mij te richten, begeleid met een ongeremde glimlach. Ja, ze wist zelf al dat het gesprek niet verder zal leiden dan een kantoorgrap of een allusie op het stralende weer buiten ('een geluk dat het...'). Toch getroostte ze zich de moeite om deze conversatie een kans te geven*. Het zijn zulke kleine dingen die ik koester. De Godfried Bomans in mij komt dan helemaal tot wasdom en kleeft onnozele stickers op veel te zichtbare plaatsen. Intussen volbracht het toestel vlekkeloos zijn taak, waarna ze uitlogde en prompt richting haar dienst beende. Haar passen kordaat, zonder blijk te geven van haast. Licht en toch getuigend van kracht. Verdwaasd richtte ik me tot het toestel; ik besefte dat ik mijn badge vergeten was.
* Voor de kenners: het komt er natuurlijk op neer dat ik nog steeds geen vervolg op mijn opener 'ah, hebben jullie dan geen printer bij Legal?' Er moet toch meer te zeggen zijn? Zal ik het in het absurde trekken? Altijd dat absurdisme... Op de duur wordt dat banaal. Waardoor het banale weer absurd wordt. Cyclus te herhalen ad infinitum. Geef dan toch gewoon eens complimentje. Zeg dat ze er goed uitziet. Verpak het als een grap waardoor het lijkt alsof je haar lichtjes beledigt, maar dan, plots, binnen drie weken, wanneer ze de afwas doet, beseft ze eindelijk dat gij, die ene kerel van't werk toen de printer kapot was eigenlijk wel een compliment gegeven hebt. Een schuurspons verdwijnt in het ruime sop. Een enkele traan!
Niet dus. Geen wonder dat ge niet aan een lief geraakt. En waarom schakelt ge nu ineens over van 'je' naar 'ge'. Het is incoherent en inconsistent. Twee keer ongeveer hetzelfde om te zeggen dat ge nooit twee keer hetzelfde doet. Tenzij dan abstract genomen, door telkens iets anders te doen, doet ge eigenlijk altijd hetzelfde, namelijk: 'iets anders'. **
** Dit soort denkpistes is dagelijkse kost voor mij. Voor u ook? Respect, bro. Wat terugkomt in al mijn hoofdelijke beslommeringen is de dualiteit die ik nu, eerder bij toeval dan met voorbedachte rade - wat vaker het geval is dan me lief is, ik surf maar een beetje op mijn onderbewuste- al tot twee keer toe tot uiting bracht. Twee is een mooi duo, ha. Ha. Ha.*** Ha. Ha. Het is best lastig om te reageren als telkens de twee kanten van het verhaal op je afkomen, waardoor je dus niet anders kan dan genuanceerd reageren. Altijd die nuance... Op den duur klinkt dat compleet hol. Kies iets. Sla een richting in, ook al is het de verkeerde. Ik zou liever nooit kiezen. Nee, ik wil geen dictatuur die zegt wat ik moet doen. Wel is er in een ideaal scenario voor mij telkens één duidelijke keuze weggelegd. De andere keuzes fungeren enkel als achtergrondkoor van de keuze waar ik een ticket voor kocht (en waarvan ik natuurlijk de eerste plaat heb (die natuurlijk de beste is)). 'Wat zou ik eten vanavond? He, daar valt een bloemkool van de groentekar.' Zou ik ze nog een berichtje sturen? He, ze vraagt zelf of ik niet wil langskomen.Wel, wel, dat is praktisch! Neen, dat moet natuurlijk ook niet altijd. Soms valt er trots te rapen uit het maken van de juiste keuze op het juiste moment. Maar niet heel dag die gekte aan mogelijkheden, alstublieft. Ik had nu evengoed naar een film kunnen kijken. Of de trap schuren. Of gewoon oefenen op een handstand. Tot mijn verbazing is 'handenstand' geen echt woord. Ik oefen dus al heel de tijd verkeerd...
*** Zwakke grap. Dit is in ijltempo een soort Inception van gedachten aan het worden maar fuck it. Ik wil ook eens Leo DiCaprio zijn of die Joseph Gordon-Jennifer-Love-Levitt. En ja, ik maak flauwe grappen aan honderdtwintig kilometer per uur****.
****Niks, het is goed geweest. Bedankt en tot nog eens.
