The regulars

It was one of those nights; you wonder how nobody died. The sky was laden with clouds that shone green against the dark backdrop of the sky, each layer seemingly moving in another direction, manipulated by a gnarly wind that also tugged away mercilessly at the worn-out door of the bar. Kang, Destroyer of Worlds, entered it with little or no respect for the shabby state of it, and moved towards the stool on the edge of the counter. Reaching that spot would mean the end of a journey that took him across countless galaxies, imploding nebula's and the ever fearsome Borgobod tribes. Because in this exact place, in this godforsaken corner of the universe, right here is where they would meet.

Expertly twirling a straw between her fingers over the remnants of a Pan Galactic Gargle Blaster, her mind was a collection of random thoughts playing kaleidoscope with her conscience. Queen Ursula The Incorruptible was immersed in memories of the trail that led her to this site, excerpts of  the daily meetings with vassals pledging fealty to her crown, the useless underlings wasting her time with inanities,... It was not like she was particularly looking forward to meeting Kang, but at least it would put a temporary halt on this incessant train of thought. The creak of the hinges betrayed his arrival. The train gently switched tracks.

"I'm sorry, I'm late," he said, "I had to fight of this demonic horde on the way to the city center. It's always the same

"Don't worry," she said, "take your time to settle down. I was a bit early so my nerves are already at ease," she said, pointing at her empty drink.

"Oh I see... Shall I order two more?"

"Sure, go ahead,' she nodded. "So, Kang... Tell me, do you feel up for a regular conversation?"

"Totally. I've had it with the macho crap my fellow warlords have been giving me lately. One more story about glorious vanquish and I swear, I'll bust in a couple of heads. Sorry, I'm drifting off. Do go ahead and dazzle me with regularity."

He steadied himself on the stool, adjusting the weaponry on his belt for his comfort, while Ursula arranged her fresh drink so it is within reach at all times.

"Ok, here goes. Earlier today I went to the chemist. You know, to buy some curative beads. I took a large box of them, because that way I will have enough for two months. I know they're not cheap, but if I buy one box at a time, well, they're even more expensive. I could explain to you the benefits of bulk buying, but I'll save that for another time. Also, I'm not really fond of shopping, and especially not of going to a chemist for just one box of beads. It makes me feel guilty, you know, like a bad customer."

"You feel like you are... taking up too much of their time in relation to the item you're buying?" Kang interrupts hesitantly.

"Exactly," she states. "It makes me want to buy stuff I don't actually need just to sooth my conscience. Making it an even more expensive enterprise than buying just the one big box."

"But the thing is," she said, pausing to take a sip,"the woman behind the counter made a mistake, and had to point it out to her, full knowing that she would be totally embarrassed."

"She billed the beads twice, Kang," she almost whispered. "I had to tell her about it. They were expensive as it is, and I bought some quality hand lotion as well."

"How did she take it?" Kang asked.

"Well, she freaked out a little. Which made me quite uneasy as well. The whole scene was way to nervy for what it was. The fact that there was also a dog added to the situation. It was tied to a table and but the table couldn't hold it. It"

"A dog...", Kang said pensively. "what is a dog doing in a chemist's!?"

"I don't know," she uttered, "it was just there."

"Yeah...Not that I doubt your sincerity, Ursula, but it almost feels like you added the dog to spice it up. There's no need for that in the context of this conversation."

"I'm telling you, Kang, there was a dog in there. It tore at its leash the entire time, making the table slide across the floor. Don't steer away from the essence of this story, which is clearly my predicament with the chemist lady. The only thing you can accuse the animal of is providing a slightly irregular background to an otherwise perfectly normal story."

"I see," he said, "but I'm afraid that the dog just came in and ran off with the ordinary nature of your tale, and turned it into something farcical. You're not to blame for it, of course; it just happened that way."

"Anyway," she said, getting somewhat agitated, and therefore leaving a long pause to cool the mood,"the lady apologized profusely and changed the bill. There, you have it. Little or no plot, nobody got hurt, period, end of story. Just make abstraction of the dog situation. How did you like it?"

He took a moment to gather his thoughts, then turned again and gazed straight into her beautiful singular eye, and said "At first I was a little thrown off by our little friend entering the scene. But in hindsight, its presence provided the necessary contrast to fully develop the regularity of your story. Without it, certain elements of the story-line could have become too big for what they were supposed be. It's like... a bowl of plain rice next to a hot spicy dish. I deeply appreciate it. Thank you so much, Ursula."

She smiled approvingly, and outside the wind had swept away a patch of clouds, briefly revealing the twin moons who shone their light in perfect unison over the bar.

Wimpostor

Soms komt een concept ongewild je hoofd binnengewandeld. Het trekt de deur achter zich dicht, zet zich neer, vraagt een koffie met melk en een gesprek ten gronde. Ergens in een verdwaalde tweet had iemand het over 'impostor syndrome', ofte oplichterssyndroom in het mooi Nederlands. Kort door de bocht houdt het in dat je met de angst rondloopt dat iemand je gaat betrappen op het feit dat je helemaal niet competent bent in wat je doet en dat je je er al die tijd kundig hebt uitgeluld. Je baas die je kennis plots openlijk in vraag stelt, waarna je door de mand valt, met schaamte, verlies aan prestige en onmiddellijke drankzucht tot gevolg. Mensen die aan dit syndroom lijden, denken dat hun succes eerder te wijten is aan geluk dan aan kunde en dat ze anderen de hele tijd lopen te bedriegen. Het lijkt voor hen alsof ze zich slimmer voordoen dan ze in werkelijkheid zijn. 

Nu ken ik wel wat exemplaren voor wie het geen syndroom is en die experten zijn in het opblazen van hun eigen merite, maar met die zomergast ga ik wel op een andere keer in gesprek. Dit syndroom is me namelijk op het lijf geschreven, en des te meer nu ik een nieuwe job heb. Elke vraag waar ik niet meteen een antwoord op kan bieden, komt over als een faling van mijnentwege. Dat geeft stress. En die stress laat een lekker warm badje lopen waarin elke volgende onbeantwoorde vraag kan gaan sudderen. Op het einde van de werkdag is de badkamer van mijn brein één grote schuimpartij en nog steeds is niemand er properder van geworden. De werkgever weet natuurlijk dat je niet alles van de eerste keer begrijpt, dan sommige problemen gewoon het gevolg zijn van ingewikkelde in-house procedures waar ze zelf amper wijs uit geraken. Maar dat maakt mijn rekening niet. Ik, de gepretendeerde alwetende, zou toch in een vingerknip elk probleem te baas moeten kunnen? Ben ik dan niet binnengehaald als de nieuwe messias van de boekhoudkunde?

Ook kenmerkend voor deze schijnbedriegers is dat ze niet kunnen omgaan met complimenten en succes. Ze begeleiden een schouderklop voor geleverd werk met de reactie dat een aangeklede aap die heeft afgeleerd om met zijn eigen fecaliën te gooien dit ook had gekund. Daar gaat ook schuld mee gepaard, want waarom zou iemand als ik die kudos verdienen? En is het simpele feit dat ik hier zo verwrongen over denk niet voldoende bewijs dat succes niet voor mij is weggelegd? Normale mensen hoeven zulke interne vraagstukken toch niet op te lossen? Wel, als ik Wikipedia mag geloven, lopen zeven op de tien individuen in meer of mindere mate met deze gedachten rond. Ik vind het een hele geruststelling om te weten dat we allemaal een beetje zitten te prutsen. De kunst is om dat idee in het achterhoofd te houden en het als een dekzeil over al die waanideeën te spannen. Dan kan je rustig oplichter spelen over het niet hebben van deze gedachten. 

Je kan het concept opentrekken naar algemene sociale interacties. Neen, lang niet iedereen kijkt heel de tijd naar mij, wachtend op de kleinste misstap om mij belachelijk te maken. Toch is dat altijd de ingesteldheid waarmee ik vertrek en moet ik me er telkens weer overzetten. Ook in omgang met mensen die ik al lang ken, is er een klein beetje koudwatervrees bij de begroeting. Godverdomme, ik heb misschien bepaalde uiterst subtiele signalen verkeerd geïnterpreteerd, waardoor nu een goede vriendschap van twintig jaar teneinde loopt. Die gedachte verdampt snel na het eerste contact, maar ze houdt me wel bezig in de hele aanloop naar de ontmoeting. Nog erger. Een date. Een nieuw vrouwmens dat er verdomme sympathiek uitziet. Die zal natuurlijk los door mijn dwaze galanterieën en flauwe moppen kijken en zien dat ik stomweg naar iemand zoals zij verlang. Stel je maar eens voor. Dame, ik ben niet waardig dat gij tot mij komt, maar spreek en ik zal je hond worden. 

Tot slot - we zijn nog ver van een pointe, maar het moet een keer ophouden - achtervolgt dit syndroom mij ook in het tot stand brengen van tekstjes zoals deze. Wie da fuck ben ik om in deze tijd van tienduizend meningen per seconde nog wat meer gepalaver op de hoop te gooien? Taalkundig kan het toch veel beter, met die kromme zinnen van u! Bij gebrek aan doeltreffend dekzeil heeft het mij nu anderhalf jaar gekost om nog eens meer dan vijf zinnen achter elkaar te typen zonder te vervallen in zelfbeklag. Ja, ik weet wel dat het goed genoeg is. We zijn allemaal prutsers; bij de ene ziet het er iets professioneler uit als bij de andere. Bij dezen geef ik mezelf alvast een schouderklopje voor het aanbrengen van deze literaire fecaliën. Goe gedaan, jongen.