Het Midden

Ik ben vrij zeker dat ik WhatsApp aan het checken was toen ik opkeek en je in de verte zag. Zo achteloos opvallend, zo innemend dat je heel mijn aandacht opslorpte. Ik wist meteen dat ik je kant uit moest, koste wat het kost. Maar hoe je te benaderen… Je leek compleet wars te zijn van je omgeving en wat deze van je kon denken. Hoe zou ik dan ooit voldoende indruk op je kunnen maken om je, al was het ook maar even, van koers te laten veranderen? Ik ben namelijk niet het type patser dat zich moeiteloos in je comfortzone manoeuvreert en je tot een reactie dwingt. Ondanks mijn geringe hoop op een goede afloop, besloot ik ervoor te gaan.

Geleidelijk aan kwam ik dichter bij je, op een manier die waarnemers zouden omschrijven als ‘nodeloos omfloerst’. Met iets meer panache was je nu al op de hoogte van mijn bestaan, maar termen als panache, of charmant-nonchalant, of boerenbranie zijn geen termen die men met mij associeert. Je merkte me zelfs niet op toen ik al vlak bij je was. De setting was er, de scène kon beginnen, maar jij was nog steeds een figurant. Het was overduidelijk mijn taak om je in het plot te betrekken. En ik wilde meer dan alleen je aandacht; ik wilde jouw reactie, je medewerking opdat dit alles in regel zou verlopen: ik maak aanstalten, jij beantwoordt mijn gebaar en we leefden nog lang en gelukkig.

Maar ik voelde zoals wel vaker de angst voor ontgoocheling opkomen. Het wordt toch allemaal weer niets. Ze hebben iets in hun kop en zo zal het zijn, niet anders. Is het angst voor verandering? Is dat waarom ze koppig hetzelfde patroon blijven volgen en nooit een keertje afwijken? Of ligt het eerder aan mij? Kom ik niet snel genoeg to-the-point, misschien? Ben ik te weinig overtuigend? De waarheid ligt natuurlijk ergens in het midden. Hoe dan ook: ik had geen zin om een beetje vruchteloos aan te klampen. Na al die jaren weet ik dat nergens toe leidt, behalve dan tot frustratie.  

De patstelling hield maar aan en je gaf nog steeds geen gewag aan mijn aanwezigheid. Het leek me onmogelijk dat je nog geen glimp van me had opgevangen, zo dichtbij was ik. Mijn rationele kant wist zich geen blijf met deze aanhoudende ongemakkelijkheid, waardoor ik werd overgelaten aan de willekeur van mijn impulsen. Het maakte mij niet meer uit wat goed was of slecht, correct of ongepast. Ik moest nu iets ondernemen, die grens overschrijden, ongeacht de uitkomst. Als in een waas ging ik uiteindelijk over tot de actie, begeleid door een mantra van inwendige vloeken: ‘Fuck it. Fuck it. Fuck it! FUCK IT!!’

…

Je was waarschijnlijk ook Messenger of iets dergelijks aan het checken, want je merkte mijn opgestoken middenvinger niet eens op toen ik, moe getergd, je rechts inhaalde.